Spójrz

Taki oto obrazek ucieszył dziś moją duszę:

Diabeł otworzył oczy tylko na moment, kiedy robiłem zdjęcie. Później spał sobie dalej. Kot nawet na chwilę nie zaszczycił mnie swoim spojrzeniem. Z reguły bohaterowie tej fotki nie są aż tak zaprzyjaźnieni. ;) Jedna z ulubionych zabaw Diabła to łapanie Kota zębami za głowę i okolice, i ciągnięcie nim po podłodze. O ile Kot nie zdąży w porę uciec. A Diabeł jest szybki.

Wiele osób na wieść o popisach ludzi typu: "ojciec zabił dziecko" czy "żona zabiła męża" jest skora do porównań owych ludzi do zwierząt. Irytuje mnie to strasznie. Bo w domyśle zakłada się, że ludzie SĄ LEPSI. A zwierzęta gorsze. Nie czuję się lepszy w jakikolwiek sposób. Bo niby czemu? Że mój gatunek żyje w iluzji władania Ziemią? Dla Natury jesteśmy sobie równi. Żeby nie powiedzieć, że w rzeczywistości to ludzie są gorsi, a nuż kogoś bym uraził...

Biegnij

Pogoda sprzyja nostalgii... Wykopałem taki kawałek, dość świeży, muzyka z cyklu 'rap nie tylko dla lansu'. Jeszcze kilka lat temu było nie do pomyślenia, żeby 'poważny raper' nawijał o emocjach i na dodatek tak poetycko. Ale cóż, czasy się zmieniają. Czasami to nawet dobrze...

Jeśli ktoś nie jest przekonany do tego rodzaju muzyki - zachęcam do odsłuchania. Dowód Rzeczowy (nr. 2), że rap to nie tylko 'hajsy, dupy i używki'. Ha, nawet mając napad totalnego lenistwa jestem w stanie stworzyć posta. ;) Miłego słuchania.

Deszczowo

Spacerowałem wczoraj przez dłuższy czas po cmentarzu... Myśli fruwał sobie wokół bez kontroli, jedynie rejestrowałem obrazy. Wiatr zrobił bałagan na wielu grobach, posprzątałem jedynie kilka z nich. Smutne miejsce. Wyszedłem przygnębiony...

Im groby starsze, tym bardziej zapomniane. Pewnie nie ma już nikogo, kto nawet by mógł pamiętać... I chciał... Kilka pomników przytłacza swoją wielkością i bogactwem. Ale czy to jakaś gwarancja pamięci? A może nagrobki są tylko dla tych (jeszcze) żywych, jako swoiste 'odkupienie' za przeszłość? Obłudna manifestacja pamięci? Żal za kimś czy tylko siebie nam żal? Nie wiem. Może wiatr wie... Może gdybym był wystarczająco uważny, zdążyłbym to zrozumieć?... 

Czy wszystkie Anioły mają skrzydła?

Niekoniecznie. Niektóre dopiero będą je miały. Zasłużą sobie.

Anioły nie są typowymi cudotwórcami. Dają nam tylko małe, rozżarzone węgielki. I wybór - albo delikatnie rozdmuchamy ów węgielek, a rozhuśtanym płomieniem ogrzejemy sobie dłonie, przegnamy ciemność, żeby móc się uśmiechnąć, albo go zupełnie nie zauważymy, zlekceważymy - jest taki mały, niepozorny... Anioły tylko dbają o to, żeby każdy miał szansę na uśmiech. I sami też się do nas uśmiechają.

Węgielkiem może być niemal wszystko. Wszystko, co jest dobre. I wszystko, czego można nie zauważyć. Czasem chwila, żeby kogoś wysłuchać. Porozumiewawcze spojrzenie, kiedy czekamy w tej samej długiej kolejce. Słońce budzące nas z długiego, niedzielnego snu. Zimne piwo nad brzegiem stawu. Czyjś uśmiech. Albo pies witający po długiej nieobecności swojego właściciela... Czas i uwaga, którą daje nam ktoś zupełnie bezinteresownie. Zapach piekącego się ciasta którego już dawno nie jedliśmy. Każde dobre słowo za nic, każdy taki gest, każdy moment, z którego możemy wyciągnąć kawałek radości i wszystko, co zawiera dużo czekolady. Bo czekolada = szczęście. Dopóki jest czekolada, nadzieja nie umrze. A co mają do tego wszystkiego zamglone drzewa na zdjęciu - nie wiem. Ale bardzo mi się spodobało to zdjęcie.

Dla B. 

Idź i nie wracaj...

Zima w odwrocie. I bardzo dobrze. Przekląłem ją już na wszystkie możliwe sposoby. Za kilka tygodni nawet nie będę o niej pamiętał... Najgorsza ćwiartka roku... Lepsze 3/4 przede mną. To całkiem pocieszające...

Zimo! Bywałaś piękna, nie przeczę... Ale czemu taka zimna? Ledwie chciałem Ci się przyjrzeć a już nos mi zamarzał odbierając całą chęć życia... To Twoje zimno... Szybko i skutecznie pogrążałaś w przejrzystej beznadziei... Szczerze mówiąc to zaczynałem Cię nienawidzić. Ale to ostatni (obym miał rację) moment, żeby pokazać, że tak na dobrą sprawę, nie byłaś do końca zepsuta...

"Jakieś Krzaki W Wodzie 'Zastopowanej' Przez Mróz"

"Liście ze szronu na zamarzniętej ale przejrzystej kałuży w lesie"

Co nie zmienia faktu, że i tak Cię nie lubię.

Zostań moim urojeniem

Albo "Z pamiętnika schizofrenika"...

Jeśli uważasz, że człowiek jest władcą wszechświata - naciśnij czerwony znak ' x ' w prawym górnym rogu ekranu.

Śmieszne z nas stworzonka. Nie wiem jakim cudem zaszliśmy tak daleko. Podobno nad pijanymi i dziećmi czuwa Bóg. To by wyjaśniało, czemu alkoholicy są odporniejsi od kaskaderów. Żyjemy. Serce sobie puka i tak dalej. Ale czy żyjemy świadomie? A może większość, to tylko nasza bujna wyobraźnia i sprytna psychika która sama siebie karmi odpowiednio podkolorowanymi "faktami"?...

Optymistycznie - żyjemy świadomie. Po części. Niewielkiej. Bardzo. Zgrabnie przechodzę w pesymizm... Otóż myślę, że gdyby ludzie odbierali świat takim, jakim w rzeczywistości jest, poznając jego istotę, (bez zmiany tych wszystkich drobnych faktów na naszą korzyść, przymykania oczu, zwyczajnego strachu który każe odpowiadać na niektóre pytania inaczej niż powinniśmy, bez fałszywego poczucia bezpieczeństwa, irracjonalnego przekonania o stałości pewnych rzeczy, nas samych, snów i marzeń, bez tego wszystkiego i setki podobnych rzeczy) to by poszaleli, pozabijali się nawzajem, zjedli i wyginęli. Jeśli można mówić o ludzkiej wielkości, to zawdzięczamy ją kłamstwu. Fikcji. Oszustwu.

Jesteśmy robaczkami. Całą chmarą robaczków. W tabeli ważności dla wszechświata człowiek zajmuje miejsce pomiędzy mrówką, a muszką owocówką. Robaczek też może być szczęśliwy. Np. jak znajdzie coś, czego szukał. Ale najpierw musi wiedzieć czego chce. I znaleźć. Jeśli tylko sobie wmówi, że to ma, to niestety zdechnie smutny. Więc szukajmy. I nie ma się co spinać. Jesteśmy tylko ludźmi.

Po przerwie

Czemu ja jestem tak cholernie leniwy, to nie mam pojęcia. :) Nawet nie chce mi się o tym rozmyślać... Obecny tydzień obfituje w mniej lub bardziej sensowne święta. Za najbezsensowniejsze uważam Walentynki. Złoty medal. Albo lepiej czerwony. W kształcie serca. Może jestem staroświecki ale myślę, że miłość nie wymaga takiego szumu. Jak jest, to super. Byle nie przesładzać...

Kolejne święto to Tłusty Czwartek zwany też Czwartym Tłustkiem. Niech żyją pączki! Można, a wręcz trzeba przesładzać. To był dobry dzień. Obżerałem się jak zwykle słodyczami a jednocześnie kultywowałem ważną, staropolską tradycję. :) I robiłem faworki. Nadal twierdzę, że gotowanie jakiekolwiek powinienem sobie odpuścić.

Dzisiaj z kolei mamy Światowy Dzień Kota. Wszystkiego Najlepszego *Kocie!

* kot Kot, wyszukane imię zawdzięcza sobie tym, że jest kotem i wykazuje pewne podobieństwo do Kota W Butach znanego ze "Shreka" i animacji "Kot w butach". Nie jest mój, nie należy właściwie do nikogo. Ale sypia na moim łóżku i lubi się bawić troczkami moich bluz. Woli psią karmę od swojej. Natomiast psy lubią go dręczyć, szczególnie Diabeł. Poza tym daje się fotografować choć, jak łatwo zauważyć, nie jest tym faktem zachwycony. Ta mina ocieka pogardą. Mimo wszystko, pozdrawiam serdecznie Kocie!

Diabeł

Oto przed Państwem Diabeł - mój najwierniejszy przyjaciel i częsty towarzysz nocnej włóczęgi. Drugi pies którego posiadam a zawsze pierwszy na dźwięk szeleszczących opakowań w przekonaniu, że to jak nic jedzenie dla niego. Wiecznie głodny jak właściciel. Diabeł (też Diablik lub Diablak a także Jasna Cholera) jest sznaucerem średnim. Miał być miniaturowy wedle zapewnień sprzedającego ale cóż. Podobno był też zadbany i dobrze traktowany od szczeniaka. Podobno. Diabeł jest jeszcze młodym psem, nie ma nawet roku. Kupowała go oczywiście moja mama, nie znam osoby z lepszą ręką do zwierząt.

Diabeł nazywa się akurat tak z racji swojego temperamentu. Rzadko zdarza mu się usiedzieć dłużej w jednym miejscu. Nawet kiedy jest chwilowo spokojny, któraś łapka zawsze drży jakby nie mógł przestać biegać. Uwielbia spacery, im dłuższe tym lepsze, najczęściej co chwilę podskakuje. 3 metry do przodu - podskok, 2 metry do przodu - podskok. Taki kolejny tik chyba. ;) Poza tym często śpi na plecach z łapami w górze co wygląda komicznie. Kiedy czegoś chce (głównie jedzenia) siada na tylnych łapach a przednie wyciąga przed siebie. Przypomina wtedy trochę spłoszonego królika. :) Bynajmniej tak mi się kojarzy. I ziewa. Naprawdę często a przede wszystkim głośno, brzmi to dość przeraźliwie. Mógłbym jeszcze długo o nim opowiadać... I tak Diabeł staje się sławny a ja jestem cholernie szczęśliwy że stanął na mojej drodze. Kocham tego stwora nieziemsko. W następnym odcinku kiedyś tam przedstawię Państwu ... . Zresztą zobaczycie.

Muzyka a psychika

Czyli pokaż swoją playlistę a powiem Ci kim jesteś. Nie wiem czemu niektóre piosenki dosłownie rozwalają dusze, ale prawdopodobnie odpowiednio dobrane dźwięki łaskoczą pewne rejony mózgu i stąd taki efekt. Może być też tak, że słyszymy piosenkę w 'dobrej chwili' (chwilowy napad irracjonalnego szczęścia, znacie to?) i tak oto piosenka staje się lubiana, choć być może w innych okolicznościach nie zwróciłoby się na nią uwagi. Czasami można zakochać się w piosence ot tak, dla kaprysu.

Sam słucham niemal wszystkiego a zamykanie się w jednym gatunku to idiotyzm. Tym bardziej, że gatunki stworzyli ludzie a mówimy o muzyce. Trzeba być czymś genialnym żeby na przestrzeni wieków cały czas fascynować i zaskakiwać ludzkość. Tym bardziej będąc niewidzialnym. Skoro już jesteśmy przy widzialności - nie lubię teledysków. Szkoda angażować wzroku, skupiam się na dźwiękach. Idei kręcenia klipów nie ogarniam i nie ogarnę.

Można pokusić się o twierdzenie, że rodzaj muzyki która przeważa w naszym życiu (albo odtwarzaczu mp3), odzwierciedla naszą wrażliwość. Nie wspominając już o nastrojach. Rozumiem fascynację muzyką klasyczną. Piękno, harmonia, muzyka w pełnym słowa znaczeniu. Rozumiem fascynację rockiem - dobre gitarowe solówki = ciarki na plecach. Rozumiem fascynację rapem. Pasja, teksty pełne emocji, ekspresja. Kurczę, nawet pop rozumiem. Że akurat nie jestem miłośnikiem ale niech tam już będzie. Zagadką jest dla mnie muzyka techno. Może trzeba mieć jakieś specjalne predyspozycje żeby móc ją ogarniać i lubić. Skoro dyskoteki, gdzie grają (chyba za duże słowo w tym przypadku) techno mają tak licznych fanów, to zakładam, że coś w niej jest. Po prostu ja tego czegoś nie dostrzegam. Zdarza się.

Ale jednego stylu, jednej muzycznej subkultury za nic pojąć nie mogę. Więc pytam - jak na Boga można fascynować się muzyką disco polo??? Tutaj boję się teorii o zależności preferowanej muzyki i umysłu. Koniec wywodu. Dobranoc.

Pełnia

Niebo prawie bezchmurne. Na szczęście. Księżyc w całej okazałości... W lesie jest bajkowo. Cienie drzew równie mocno zachwycają, co niepokoją. Poczucie realności gwałtownie spada. Sen próbuje wydostać się na jawę w takich momentach. Zerkam w niebo co jakiś czas. Ale przecież księżyc zawsze tam jest, od wieków, świat zniknie dla mnie - on tam będzie, zniknie w ogóle - pewnie nadal tam będzie... Wierny jak cholera. Znika, pojawia się, ale cały czas JEST. Przyjaciel idealny?

Osobiście gdybym był księżycem, wolałbym nie patrzeć na Ziemię. Chyba miałbym dosyć. Autodestrukcja idzie pełną parą. A ludzie uśmiechnięci, zadowoleni  z siebie, zadzierają głowy w górę i go podziwiają. Księżyc milczy. Spokojnie obserwuje i milczy. Jeśli kiedyś zniknie, nie będę szczególnie zaskoczony.

Jutro

- A co planujesz w życiu robić? Jeśli mogę wiedzieć?
- Co zamierzam robić... Żyć przede wszystkim. Łapać chwilę. Żeby móc się zachwycać samym faktem życia. Widzisz, właściwie to mogło mnie już nie być. A skoro jestem to chyba w jakimś celu. Więc postanowiłem się zachwycać światem. A co do reszty, ka (coś w stylu przeznaczenia w sadze Mroczna Wieża, stąd mam taki nick) mnie poprowadzi. Nie chcę popaść w rutynę- praca, sen, praca, sen. A pieprzę takie życie. Skoro tak to ok, niech będzie ale zamiast spać będę robił coś dla siebie. Będę się wzbogacał. Przede wszystkim wewnętrznie. Może kiedyś zacznę pisać... Jeśli dostanę jakąś szansę to będę się starał wykorzystać. Jestem nienormalny, poza tym mam duszę marzyciela... A świat nie sprzyja marzycielom jak mówią... Nie myślę o swoim życiu na poważnie w perspektywie dalszej przyszłości. Ale jutro rano idę z psami na spacer. Dla mnie to jest szczęście.

Ech...

„Zresztą od niczego nie da się uciec. Nawet bardziej niż od przeszłości nie da się uciec od tego, kim w głębi jesteśmy. Człowiek jest zakotwiczony w swojej prawdzie raz na zawsze i nie ma najmniejszej szansy, że z tego wyjdzie, że wyrwie się z tych okowów. Walka, szarpanina na nic by się nie zdały. Lepiej pogodzić się z losem, zaakceptować go.”

Philippe Besson - "Być przez chwilę sobą"

Papieros o trzeciej nad ranem. I pełne ironii "nie mam więcej pytań".

Szukając siebie

Czyli kilka słów o buntownikach.


Lektura "Głodu" Knuta Hamsuna przypomniała mi "Buszującego w zbożu". Klimat obydwu książek jest podobny. Narracja pierwszoosobowa młodego człowieka który żyje w świecie ale... No właśnie. Literatura (więc także rzeczywistość) pełna jest zbuntowanych bohaterów. A może aspołecznych odludków a nie bohaterów? Świat pełen jest ludzi, którzy nie akceptują rzeczywistości i się jej sprzeciwiają. I chyba nie można mieć do nich o to pretensji... Mnie osobiście zawsze o wiele bardziej niepokoiła bierność i dziwna uległość wobec życia. Tak jakby sam fakt oddychania był największym sukcesem jaki można osiągnąć. Bo przecież nic więcej nie trzeba. I to jest prawda. Ale można wszystko. 


Nasz zbuntowany bohater zazwyczaj stroni od ludzi. On nie rozumie ich, oni nie rozumieją jego... Może się wydawać, że jest skazany na samotność, cierpienie... Czy to reguła? Niekoniecznie. Wybór własnej drogi jest ryzykowny, to na pewno. A jednak wielu podejmuje owo ryzyko. W większości nie kończy się to dobrze, czy można jednak uznać naszego bohatera za przegranego jeśli poniesie taką "porażkę"? Jeśli tak, to kto jest zwycięzcą?

Różne są przyczyny szukania prawdziwego a przede wszystkim WŁASNEGO szczęścia. Skutki również. Oprócz wymienionych już "Głodu" i "Buszującego w zbożu" wśród moich ulubionych 'zbuntowanych książęk' (czyli mniej lub bardziej z tematem zamierzonej odmienności związanych) znajdują się:

• "Przygody Hucka" i "Przygody Tomka Sawyera" Marka Twaina.
• "Ten obcy" Ireny Jurgielewiczowej, wszystkie trzy książki poznane w czasach podstawówki a sentyment został.
• "Tekściarz" Bogusława Narewskiego oraz "Degenerat" Michała Wiśniewskiego, (nie, nie TEGO Michała, spokojnie:) to z polskich autorów, przy czym drugi tytuł mocno zapadł mi w pamięć, nie jest zbyt popularny a szkoda. 
• "Opętanie" - kultowa historia o miłości wbrew "logice". W gruncie rzeczy miło mnie zaskoczyła.
• "Szczęśliwe dni" - kolejna mało znana perełka. Równie nastrojowa co niepokojąca, a pełna mądrości. Czymkolwiek mądrość jest.
• "Być przez chwilę sobą" - chociaż i pozostałe książki Philipa Bessona mają w sobie jakiś 'pierwiastek buntu' i prowokują do przemyśleń.
• Książki autorstwa Jacka Kerouca - ech, jestem fanem...

Ogólnie rzecz biorąc te książki nie dają odpowiedzi czy bunt jest dobry, czy zły. Jednym wychodzi "na zdrowie", drudzy przez niego cierpią. Mimo to są naprawdę warte przeczytania. Nikt nie każe pójść nam w innym kierunku ale dobrze wiedzieć, że zawsze można. Nasz wybór, nasze ryzyko. Bądźmy wolni.

Inne miejsca

Nie chcę być w miejscu, gdzie jestem. Zimno? Śnieg? No dobra. Ale nie tutaj. Chcę być  tam...

To jedno z dzieł Alana Lee, genialnego brytyjskiego grafika. Robi wrażenie. Pan Alan odpowiadał za szkice koncepcyjne przy produkcji filmowego "Władcy Pierścieni". Nie wiem co zachwyciło mnie bardziej- książka czy film... Od kinowej premiery pierwszej części trylogii minie za kilka dni 10 lat. Niesamowite. Od tego czasu żaden film nie wywarł na mnie tak wielkiego wrażenia. Samą trylogię Tolkiena przeczytałem dwukrotnie i bawiłem się przy tym naprawdę świetnie. W najbliższych planach mam zamiar powrócić do Śródziemia dzięki książce "Dzieci Húrina". Ilustrowanej przez Alana Lee właśnie. Oglądam jego prace i nie mogę przestać się zachwycać... Właściwie nie chcę przestać. Chcę tam być.