Czyli pokaż swoją playlistę a powiem Ci kim jesteś. Nie wiem czemu niektóre piosenki dosłownie rozwalają dusze, ale prawdopodobnie odpowiednio dobrane dźwięki łaskoczą pewne rejony mózgu i stąd taki efekt. Może być też tak, że słyszymy piosenkę w 'dobrej chwili' (chwilowy napad irracjonalnego szczęścia, znacie to?) i tak oto piosenka staje się lubiana, choć być może w innych okolicznościach nie zwróciłoby się na nią uwagi. Czasami można zakochać się w piosence ot tak, dla kaprysu.
Sam słucham niemal wszystkiego a zamykanie się w jednym gatunku to idiotyzm. Tym bardziej, że gatunki stworzyli ludzie a mówimy o muzyce. Trzeba być czymś genialnym żeby na przestrzeni wieków cały czas fascynować i zaskakiwać ludzkość. Tym bardziej będąc niewidzialnym. Skoro już jesteśmy przy widzialności - nie lubię teledysków. Szkoda angażować wzroku, skupiam się na dźwiękach. Idei kręcenia klipów nie ogarniam i nie ogarnę.
Można pokusić się o twierdzenie, że rodzaj muzyki która przeważa w naszym życiu (albo odtwarzaczu mp3), odzwierciedla naszą wrażliwość. Nie wspominając już o nastrojach. Rozumiem fascynację muzyką klasyczną. Piękno, harmonia, muzyka w pełnym słowa znaczeniu. Rozumiem fascynację rockiem - dobre gitarowe solówki = ciarki na plecach. Rozumiem fascynację rapem. Pasja, teksty pełne emocji, ekspresja. Kurczę, nawet pop rozumiem. Że akurat nie jestem miłośnikiem ale niech tam już będzie. Zagadką jest dla mnie muzyka techno. Może trzeba mieć jakieś specjalne predyspozycje żeby móc ją ogarniać i lubić. Skoro dyskoteki, gdzie grają (chyba za duże słowo w tym przypadku) techno mają tak licznych fanów, to zakładam, że coś w niej jest. Po prostu ja tego czegoś nie dostrzegam. Zdarza się.
Ale jednego stylu, jednej muzycznej subkultury za nic pojąć nie mogę. Więc pytam - jak na Boga można fascynować się muzyką disco polo??? Tutaj boję się teorii o zależności preferowanej muzyki i umysłu. Koniec wywodu. Dobranoc.
